ΑΠ: Βέβαια, τη γιορτάζαμε.

 

ΕΡ: Πώς τη γιορτάζατε, τι κάνατε;

 

ΑΠ: Μαζευόμασταν όλα τα παιδιά, ένα γύρω έτσι καθόμασταν και λέγαμε τα ποιήματα και τραγουδούσαμε. Κατάλαβες; Τραγουδούσαμε πολύ ωραία. Ήμασταν πόσα κράτη… Εμένα μ’ έβαλε Ελλάδα, άλλο κοριτσάκι ήταν η Γερμανία, άλλο κοριτσάκι ήταν η Αγγλία… Όταν κάναμε γιορτή στο σχολείο, μαζευόμασταν όλα τα κορίτσια που τους έβαλε η δασκάλα και πρώτη εγώ έβγαινα. Εμένα μ’ έβαλε Ελλάδα.

 

ΕΡ: Και τι έλεγες εσύ;

 

ΑΠ: Έλεγα εγώ: «Είμαι εγώ!» τους έλεγα, «καθείς σας με γνωρίζει», δηλαδή όλοι σας με γνωρίζετε, 

κανείς δε με φοβίζει.

Αφήστε με να μετρηθώ

με την Τουρκία μόνη,

όπου παιδιά μου αμέτρητα

τόσον καιρό σκλαβώνει.

Αφήστε την στα χέρια μου

να την διαμελίσω,

τα μέρη όπου με κρατεί,

να της τα πάρω πίσω.

Και να τη στείλω τρέχοντας

στην Κόκκινη Μηλιά,

για να φωτίσει o ήλιος

τα μαύρα μου παιδιά.

Που τα ‘βαλε στη φυλακή,

σαν καταδικασμένα,

γιατί δεν είχανε γονιό,

δεν είχανε μητέρα.

Αυστρία, ήμουν άλλοτε

ωσάν κι εσέ αγρία,

ούτε με εκυρίευσε

η ανθρωποφαγία.

Αν η Ελλάς εχάθηκε

προ πεντακόσιων χρόνων,

ήρθε καιρός να δοξαστεί

σε διαμαντένιο θρόνον.

Να λάμψει όπως έλαμψε,

να τη θαυμάζουν όλοι,

κι ο Κωνσταντίνος Βασιλιάς

θα μπει μέσα στην Πόλη»

 

Πηγή: Ιστορικό Αρχείο προσφυγικού Ελληνισμού του Δήμου Καλαμαριάς,

Αρχείο προφορικών μαρτυριών, μαγνητοφωνημένη συνέντευξη ΑΘ07